• Βρίσκεστε Εδώ
  • Reviews
  • ΚΟΙΝΩΝΙΑ
  • Ο κ. ΚΛΕΩΝΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΔΑΝΕΙΟ
Ημερομηνία: 01:27 08/10

Ο κ. ΚΛΕΩΝΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΔΑΝΕΙΟ

Βαθμολογία Συγγραφέα
1 2 3 4 5
Βαθμολογία (10/10)

(Όπως αυτό δημοσιεύθηκε στον ιστότοπο www.ezy.gr στις 14/9/2012)

Τώρα τι να πω; Ότι είμαι ο μόνος; Ο πρώτος; Ή ο τελευταίος; Όχι, βέβαια. Λεφούσι πριν από εμένα, μυριάδες έπονται. Στο ενδιάμεσο όλοι εμείς οι υπόλοποι. Είναι αυτό το περίεργο πράγμα που δεν εξηγείτε εύκολα. Το πως την πατάει ο άνθρωπος, ξέροντας ότι αυτό που θα πάει να κάνει είναι πιθανότατα η μεγαλύτερη βλακεία, για να μην πω σίγουρη ηλιθιότητα, της ζωής του. Αλλά φευ, η ανθρώπινη ανοησία είναι απεριόριαστη όπως είπαν και άλλοι σοφότεροι πριν από εμένα τον Κλεώνα Μπασκαρδακόπουλο. Κάπως έτσι κι εγώ λοιπόν όπως χιλιάδες ή μάλλον εκατομμύρια έλληνες, πήρα πριν πολλά χρόνια ένα δάνειο. Και ακόμα το πληρώνω, πικοιλοτρόπως.

«Κλέωνα θα φτιάξω κουνέλι λαδορίγανη με πουρέ», μου ανακοίνωσε η Τούλα σκουπίζοντας τα χέρια της στην ποδιά της. «Όπως νομίζεις, τι μου το λες; Αν δηλαδή σου πω ότι δεν μου αρέσει ο πουρές θα φτιάξεις τίποτα άλλο; Όχι. Οπότε κακώς μου το αναφέρεις. Έχεις ήδη πάρει την απόφασή σου, εγώ άρα περιττεύω». «Α, για τον πουρέ έχεις πρόβλημα, για το κουνέλι κουβέντα απ’ ότι βλέπω. Μα είσαι με τα συγκαλά σου Κλέωνα; Μιλάς λογικά τώρα; Είπα να φτιάξω κάτι ξεχωριστό σήμερα που θα έρθει η ξαδέλφη σου με τον άντρα της. Τόσο κακό είναι;». «Καταρχάς Τούλα δεν κάλεσα εγώ την Αγγέλα να έρθει. Εσύ φαγώθηκες». «Μα τι να κάνω Κλέωνα; Ήταν στα πρόθυρα διαζυγίου, να μην πω μια καλή κουβέντα, να μη βοηθήσω το ζευγάρι να τα βρουν; Αμαρτία είναι». «Κι άμα τα βρουν τώρα και τα χάσουν σε κανένα χρόνο Τούλα; Αν έρθουν και σου ζητήσουν αργότερα τα ρέστα; Αν γυρίσουν και σου πουν, δεν μας άφηνες στην ησυχία μας ρε Τούλα που λύσσαξες να έρθουμε να φάμε εκείνο το κουνέλι με τις πατάτες τις τηγανητές, και να τα ξαναβρούμε μεταξύ μας; Τι θα πεις τότε Τούλα; Ε, τι θα τους πεις;». «Θα σου πω πρώτα ότι αν ήθελες πατάτες τηγανιτές να μου το έλεγες. Και ότι αυτά θα σου πω επίσης, γίνονται μόνο στα θρίλλερ και στις ταινίες του Σπήλμπεργκ, αυτουνού με τους εξωγήινους. Η Αγγέλα κι ο Γρηγοράκης δεν είναι τέτοιοι άνθρωποι». «Καλά, εγώ ξέρω να πω ότι είναι καλύτερο να αφήνεις τους ανθρώπους να τα βρίσκουν αναμετάξυ τους, και μόνοι τους. Εσένα σ’ αρέσει να μαγειρεύεις είτε κουνέλι λαδορίγανη, είτε τη σχέση Αγγέλας-Γρηγόρη, αυτό ξέρω, αυτό λέω. Και ναι θέλω πατάτες τηγανιτές, εντάξει;». «Πατάτες τηγανιτές δεν έχει γιατί σου ανεβάζουν το σάκχαρο, εσύ θα φας το κουνέλι με χόρτα βραστά». «Γιατί ρε Τούλα χόρτα; Τραπέζι κάνεις, όλοι θα τρώτε πουρέ κι εγώ ραδίκια; Έλεος, δε με λυπάσαι!». «Χάσε πρώτα καμιά δεκαπενταρία κιλά και μετά τρως πουρέ και πατάτες τηγανιτές. Μέχρι τότε δίαιτα. Άντε μπράβο γιατί έχουμε και δάνειο να ξεπληρώσουμε. Δε θα ταβλιαστείς εσύ και θα μ’ αφήσεις χήρα να τραβιέμαι και να πληρώνω το δάνειο». «Τώρα που το λες Τούλα ξέρεις ότι είμαστε εκπρόθεσμοι και χρωστάμε δύο δόσεις; Το ξέρεις;». «Και τι θες να κάνω Κλέωνα; Να περιμένει η τράπεζα. Να κάνει υπομονή. Όλοι στην Ελλάδα κάνουν υπομονή, γιατί οι τράπεζες θα πρέπει να πληρώνονται αμέσως; Να περιμένουν κι αυτές. Πρώτα θα φάμε, μετά θα πληρώσουμε φως-νερό-τηλέφωνο, και μετά θα πληρώσουμε και την τράπεζα. Αν μας μείνει ευρώ τσακιστό». «Ωραία είσαι εσύ! Αυτές είναι υποχρεώσεις τιμής που πρέπει να τις τακτοποιούμε και να μην αφήνουμε εκκρεμότητες. Έχω βάλει την υπογραφή μου εγώ». «Να έβαζες την υπογραφή του υπουργού οικονομικών. Αυτός μας τα κόβει, αυτός να τα πληρώσει. Υποχρεώσεις τιμής είναι να τα βρουν η Αγγέλα κι ο Γρηγοράκης που τους έχω αναλάβει, κι αν θες για το δάνειο να ζητήσεις επιμήκυνση. Όλοι αυτό κάνουν. Να μας δώσουν περιθώριο τριάντα χρόνια ακόμα». «Και θα με κυνηγάει ο Στουρνάρας στον Παράδεισο για να πληρώσω εφορίες και δάνεια». «Πολύ αισιόδοξο σε βρίσκω Κλέωνα ότι θα πάει ο Στουρνάρας στον Παράδεισο. Μάλλον στην Κόλαση θα συναντηθείτε. Κι εσύ κι αυτός». «Αυτός το καταλαβαίνω, εγώ όμως γιατί ρε Τούλα;». «Γιατί με έχεις δαιμονίσει σήμερα, για αυτό. Λοιπόν όταν έρθει ο Γρηγόρης που σκαμπάζει από οικονομικά, κουβεντιάστε για την επιμήκυνση όσο εγώ θα έχω στο ψηστήρι την Αγγέλα. Κι έτσι θα κάνουμε κι δύο την δουλειά μας καλύτερα». «Ό,τι πεις. Ας το κάνουμε έτσι» της είπα, και περιμέναμε στωικώς να περάσει η ώρα και να έρθει το ζεύγος Αγγέλα-Γρηγόρης. Κι ήρθε η ώρα οκτώ απογευματινή και χτύπησε το κουδούνι ο Γρηγοράκης με την Αγγέλα του, και μετά από λίγο στρωθήκαμε και φάγαμε το κουνελάκι και πολύ το φχαριστήθηκα που μού επέτρεψε η Τούλα να φάω λίγο πουρέ κι ας μη μού άρεσε τόσο όσο οι πατάτες οι τηγανιτές, αλλά τι να κάνουμε. Έχει κι αυτή τα δίκια της και κάνω κι εγώ υπομονή. «Πάμε Αγγέλα μου να φτιάξουμε καφέδες», είπε η Τούλα. Και κατάλαβα ότι αυτό ήταν το σύνθημα του ξεμοναχιάσματος. «Που λες Γρηγόρη μου πώς τα πας;» είπα προσπαθώντας να του ανοίξω κουβέντα. «Αχ, αχ, αχ μόνο αυτό σου λέω Κλέωνα. Αχ!». «Πολύ αναστεναγμός άνθρωπέ μου, ηρέμησε λίγο». «Άσε ρε Κλέωνα νέοι άνθρωποι, εγώ κι η Αγγέλα και να μας συμβαίνουν τέτοια πράγματα!». «Ε, βρε Γρηγόρη μου για τους ανθρώπους είναι όλα. Υπομονή». «Ναι Κλέωνα αλλά η κατάσταση έχει φτάσει στο μη περαιτέρω. Δεν μπορούμε άλλο, δε βγαίνει πουθενά όλο αυτό το μαρτύριο. Ή θα γίνει κάτι ή θα πάρουμε διαζύγιο, θα σου έχει μιλήσει φαντάζομαι κι η Τούλα», μου είπε κάπως μαγκωμένος. «Κάτι μου είπε αλλά βρε Γρηγόρη μου η Αγγέλα είναι καλό κορίτσι και εσύ είσαι πολύ αξιόλογος, και να ξέρεις εγώ κι η Τούλα πολύ σ’ έχουμε συμπαθήσει, και να δεις, κάτι θα γίνει και θα μονιάσετε πάλι». «Κλέωνα σ’ ευχαριστώ κι εσένα και την Τούλα», μου είπε με φωνή τρεμάμενη, «αλλά είμαι κατεστραμμένος. Είμαι στο χείλος της αβύσσου». «Όλοι τα ίδια είμαστε, κουράγιο». Δεν ήξερα και πως να τον αντιμετωπίσω πια. Ήταν τόσο απελπισμένος που με είχε πιάσει η ψυχή μου. «Λοιπόν Κλέωνα θα σου πω την πάσα αλήθεια. Θα σου ανοίξω την καρδιά μου». «Άνοιξέ την Γρηγόρη μου, άνοιξέ την και βάλε με μέσα. Εγώ είμαι εδώ». «Σκέφτομαι την επιμήκυνση», μου λέει. «Και πολύ καλά θα κάνεις», του απαντώ. «Πάρα πολύ καλά θα κάνεις Γρηγόρη γιατί αυτά τα πράγματα λίγο θέλουν για να σε πάρει η κάτω βόλτα». «Δηλαδή το εγκρίνεις; Πιστεύεις ότι πρέπει να προχωρήσω», με ρώτησε με θέρμη και ανυπομονησία. «Όχι μόνο το πιστεύω αλλά θα κάνω κι εγώ», του είπα. Ο Γρηγόρης εκείνη τη στιγμή δάκρυσε. «Δεν το ήξερα Κλέωνα, συγνώμη αλλά δεν ήξερα ότι κι εσύ», κι έπαψε να μιλάει. «Κι εγώ Γρηγόρη μου, κι εγώ. Γιατί εγώ τι είμαι; Γιατί εγώ δεν έχω το ίδιο πρόβλημα όπως χιλιάδες άλλοι άνθρωποι; Το καθυστέρησα όσο μπορούσα αλλά τελικά το αποφασίσαμε μαζί με την Τούλα πριν λίγο. Ε, ναι λοιπόν, ΕΠΙΜΗΚΥΝΣΗ», είπα δυνατά και το πρόσωπο του Γρηγόρη μου φάνηκε ότι φωτίστηκε από κάποια αχτίδα ελπίδας. Το υπόλοιπο βράδυ πέρασε ήσυχα. Τα πνεύματα είχαν ηρεμήσει, εγώ έλεγα τις συνηθισμένες μου αηδίες και αστεία για να σπάσει περισσότερο ο πάγος, η Αγγέλα ήταν κάπως ανήσυχη είναι αλήθεια αλλά ο Γρηγόρης όμως ήταν πολύ χαρούμενος, η Τούλα ωστόσο έδειχνε λίγο προβληματισμένη. Έφτασε 11:30 το βράδυ, άντε να πηγαίνουμε είπαν, και σηκώθηκαν οι άνθρωποι κι έφυγαν ευχαριστώντας μας για το τόσο ωραίο δείπνο με το γευστικότατο κουνελάκι λαδορίγανη. «Πάει κι αυτό», είπα. «Τέλος καλό, όλα καλά. Μαζί τους βλέπω ξανά». «Δεν ξέρω Κλέωνα, δεν ξέρω ειλικρινά αν έκανα το σωστό αυτήν τη φορά. Είχες δίκιο που επέμενες να τα βρουν μόνοι τους». «Γιατί Τούλα, αφού η Αγγέλα ήταν κάπως χαρούμενη κι ο Γρηγόρης ακόμα περισσότερο», της είπα. «Μαύρη χαρά Κλέωνα, μαύρη χαρά. Εγώ της το είπα πάντως, ό,τι και να αποφασίσεις δίκιο θα έχεις Αγγέλα μου. Μόνο εννέα εκατοστά μόριο, είναι δύσκολο πράγμα για την ερωτική ζωή μιας γυναίκας. Καλά δεν της είπα βρε Κλέωνα; Θεέ μου! Κλέωνα! Κλέωνα τι έπαθες; Είσαι καλά; Μίλα μου, καλέ! Κλέωνα!!!

 

του ΘΑΝΑΣΗ ΣΤΑΥΡΟΠΟΥΛΟΥ

Ετικέτες Άρθρου

Για να σχολιάσετε το άρθρο και να βαθμολογήσετε, συνδεθείτε ή εγγραφείτε στο MyReview.gr

Σχόλια (0)