• Βρίσκεστε Εδώ
  • Reviews
  • ΚΟΙΝΩΝΙΑ
  • Γιατί τιμωρούμε τη διαφορετικότητα;
Ημερομηνία: 22:34 04/10

Γιατί τιμωρούμε τη διαφορετικότητα;

Βαθμολογία Συγγραφέα
1 2 3 4 5
Βαθμολογία (10/10)

Επ’ αφορμή του άδικου, μοναχικού και βάναυσου θανάτου του Ζακ Κωστόπουλου γεννήθηκε η ανάγκη να μιλήσω ακόμη μια φορά περί της διαφορετικότητος. Τί σημαίνει είμαι διαφορετικός; Δεν έχω δυο χέρια, δύο πόδια, μυαλό και καρδιά; Πού διαφέρω; Στο γεγονός πως οι πεποιθήσεις μου και ίσως και ο τρόπος ζωής μου ξενίζουν την πλειοψηφία; Ποιος δικαιούται να φιμώνει την ανάγκη έκφρασης ενός ελεύθερου ανθρώπου που επιθυμεί να μιλήσει ανοιχτά για τα πιστεύω του, την υγεία του, τις εμπειρίες του ή και τα όνειρά του;

Προσωπικά, δε γνώριζα το Ζακ Κωστόπουλο και ούτε φυσικά επικροτώ τις κλοπές. Η περιουσία και ο κόπος ενός ανθρώπου δεν μπορεί να κινδυνεύει από κλοπές και βανδαλισμούς. Δε θα σταθώ, λοιπόν, σ΄ αυτό γιατί δε χρήζει ανάλυσης.

Όμως, θα έχετε παρατηρήσει πως οι ευαίσθητοι και σκεπτόμενοι άνθρωποι είναι πλάσματα μοναχικά στην περίεργη «κοινωνικότητά» τους. Τα πλάσματα αυτά έχουν σύνθετη ψυχοσύνθεση και ό,τι προσλαμβάνουσες έχουν τις αναλύουν περισσότερο ή τις κρατούν ως βαρίδια μέσα τους.

Το ότι χαμογελούν, έχουν φίλους ή εργάζονται δε σημαίνει πως μέσα τους δε βράζουν συναισθήματα, προβληματισμοί και ανάγκες έκφρασης. Ο δρόμος της διαφορετικότητας ακόμη και το 2018 είναι μοναχικός και διόλου λαμπερός. 

Ο Ζακ Κωστόπουλος, ήταν ακτιβιστής της ΛΟΑΤΚΙ, πάλευε για ίσα δικαιώματα ενώ ο ίδιος σε διάφορες συνεντεύξεις του είχε μιλήσει για το γεγονός ότι ήταν οροθετικός. Σύμφωνα με το περιβάλλον του ήταν ένας καλόψυχος, χαρούμενος άνθρωπος ενώ φέρεται να ήταν περιστασιακά χρήστης ναρκωτικών ουσιών.«Μοιραζόμασταν τις σκέψεις και τον πόνο του, την αγάπη του για το σκύλο του και τους φίλους του, τους καθημερινούς του αγώνες ενάντια στις διακρίσεις και στον HIV τόσο στα social media όσο και όπου ορθογραφούσε.

Θέλει κότσια να παραδεχτείς πως είσαι οροθετικός και αδελφή. Θέλει να έχεις απελευθερωθεί από τον «καθωσπρεπισμό» και να μπορείς να αυτοσαρκάζεσαι λέγοντας: «Είμαι μια Drag Queen οροθετική τσούλα!»

Οι άνθρωποι όπως ο Ζακ που κατά διαστήματα οδηγούνται σε χρήση ναρκωτικών δεν είναι μιάσματα της κοινωνίας. Είναι άρρωστοι και χρήζουν συμπόνιας, στήριξης και ψυχικής βοήθειας. Θυμάμαι πριν πολλά χρόνια είχα πιάσει κουβέντα με έναν ναρκομανή ο οποίος δεν ήταν πλήρως εξαρτημένος και μού είχε πει πως εκείνη τη στιγμή της χρήσης και της επήρειας απλά λυτρώνεται από τον πόνο των σκέψεων και της σωματικής καταπόνησης.

Γιατί τους ανθρώπους αυτούς τους δείχνουμε με το δάχτυλο ενώ όσους πίνουν κρυφά σπίτι τους ή κάνουν χρήση χαπιών και αντικαταθλιπτικών δεν τους καταδικάζουμε;

Γιατί τους VIPs και τους γόνους «καλών» οικογενειών τους συγκαλύπτουμε όταν κάνουν χρήση κοκαΐνης;

  Αποτέλεσμα εικόνας για Ζακ Κωστόπουλου

Η κοινωνία οφείλει να αγκαλιάζει στους κόλπους της όλες τις κατηγορίες ανθρώπων. Οφείλει δε, να είναι πιο στοργική, λιγότερο επικριτική και γεμάτη υποκρισία.

Η αγάπη, η κατανόηση κι ένα χαμόγελο μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο και να λειάνουν τα κακώς κείμενα και τις αδικίες που υπάρχουν.

Προφανώς και ο κόσμος δεν είναι αγγελικά πλασμένος, ούτε και είμαι αιθεροβάμων. Όμως είτε πιστεύουμε στο Θεό, είτε όχι για να είμαστε καλά μέσα μας και να  έχουμε λόγο ύπαρξης οφείλουμε να αφουγκραζόμαστε τους γύρω μας, να είμαστε βοηθητικοί, να κατανοούμε και να μην κρίνουμε επιφανειακά. Ίσως, τότε ζήσουμε σ’ ένα πιο ειρηνικό και ανθρώπινο κόσμο.

Ο καλύτερος επίλογος της ταπεινής μου άποψής έρχεται δια στόματος του John Lennon με το τραγούδι «Imagine». Το αφιερώνω στην ψυχή του Ζακ και κάθε ανθρώπου που επιλέγει να ζει αληθινά όποια κατεύθυνση και αν ακολουθήσει.

«Imagine there's no heaven

It's easy if you try

No hell below us

Above us only sky

Imagine all the people living for today

Imagine there's no countries

It isn't hard to do

Nothing to kill or die for

And no religion too

Imagine all the people living life in peace, you

You may say I'm a dreamer

But I'm not the only one

I hope some day you'll join us

And the world will be as one

Imagine no possessions

I wonder if you can

No need for greed or hunger

A brotherhood of man

Imagine all the people sharing all the world, you

You may say I'm a dreamer

But I'm not the only one

I hope some day you'll join us

And the world will be as one»

Να θυμάστε πως η ζωή δεν είναι πρόβα. Μάθετε να αγαπάτε τον εαυτό σας και να τον προστατεύετε. Προσπαθήστε να ανακαλύψετε τις εσωτερικές σας ανάγκες γιατί μόνο τότε θα είστε δυνατοί για να προσφέρετε μια ακομπλεξάριστη και μη υποκριτική αγκαλιά στους γύρω σας.

Είναι το μόνο που έχει ανεκτίμητοι αξία και δίνεται απολύτως δωρεάν!

 

της Έπη Τρίμη  

 

 

Ετικέτες Άρθρου

Για να σχολιάσετε το άρθρο και να βαθμολογήσετε, συνδεθείτε ή εγγραφείτε στο MyReview.gr

Σχόλια (0)