• Βρίσκεστε Εδώ
  • Reviews
  • ΚΟΙΝΩΝΙΑ
  • Ο κ. ΚΛΕΩΝΑΣ ΚΑΙ Η ΚΑΤΑΛΟΝΙΑ
Ημερομηνία: 10:09 09/10

Ο κ. ΚΛΕΩΝΑΣ ΚΑΙ Η ΚΑΤΑΛΟΝΙΑ

Βαθμολογία Συγγραφέα
1 2 3 4 5
Βαθμολογία (10/10)

Τι κακό μπορεί να βρει έναν φιλήσυχο πολίτη μιαν ωραίαν πρωίαν. Πείτε μου τι; Δεν ξέρετε, για αυτό και δεν μου λέτε. Αλλά θα σας πω εγώ. Το κακό που μπορεί να σε βρει λέγεται μιμητισμός. Ξεπατικοσούρα κι άγιος ο Θεός. Καθότι βλέπετε ο άνθρωπος και δη ο Έλλην πολίτης είναι ό,τι του φανεί του Λωλοστεφανή. Διαφωνείτε; Κακώς. Πολύ κακώς.

Ήταν μόλις λίγες μέρες πριν, είχε δεν είχε 27 ο Σεπτέμβριος όταν ο κύριος Ανδρέας Αβαλισάκης μετά της κυρίας του Μερόπης έφευγαν πανευτυχείς για ταξίδι στο εξωτερικό. Τους είχα συναντήσει τυχαίως το προηγούμενο βράδυ όταν πήγαινα με την Τούλα στον κινηματογράφο. Ναι, πάω ακόμα στον κινηματογράφο τουλάχιστον μία φορά κάθε δεκαπέντε. Έτσι για να θυμάμαι τα νιάτα μου και τον πασατέμπο που έτρωγα. Αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μας. Πέσαμε που λέτε, μούρη με μούρη στην πόρτα του ασανσέρ. Μπαίνανε αυτοί, βγαίναμε εμείς. Ο κύριος Ανδρέας μένει ακριβώς δίπλα μας. Κολλητά. Μεσοτοιχία. Ροχαλίζει και σκουντάει εμένα η Τούλα. Πιο δίπλα δεν γίνεται. Πεθαίνεις. Καλός άνθρωπος, νοικοκύρης που λένε, αλλά έχει ένα κακό. Ή μάλλον λίγα περισσότερα του ενός. Παράξενος, ιδιόρρυθμος και γκρινιάρης. Μονίμως έχει πρόβλημα με τα κοινόχρηστα. «Είναι πολλά. Πάρα πολλά. Να μην ανάβουμε καλοριφέρ. Να καταργήσουμε το ασανσέρ για τον πρώτο όροφο. Να καθαρίζουμε εμείς τις σκάλες και την είσοδο. Οι απέναντι τα κάνουν όλα μόνοι τους. Γιατί καλύτεροι είναι αυτοί από εμάς; Ό,τι κι αυτοί κι εμείς. Δε διαφέρουμε, διαφέρουμε;». Τέτοια υπέροχα υποστηρίζει σε κάθε συνέλευση. Όχι δεν είναι τσιγκούνης. Το αντίθετο θα έλεγα. Απλά όπως είπα είναι περίεργος στα όρια παρεξηγήσεως και κυρίως γκρινιάρης. Γιατί και το χρήμα το ξοδεύει και καλοπερνάει όποτε μπορεί. Και ως απόδειξη το επερχόμενο ταξίδι. «Φεύγουμε κύρια Τούλα» είπε η Μερόπη απευθυνόμενη με μια δόση υπεροψίας στη γυναίκα μου. «Πάλι; Στο καλό και να μας γράφετε» συνέχισα κι εγώ στον ίδιο τόνο. «Πάμε Βαρκελώνη. Μια βδομάδα» μας ανακοίνωσε ο Ανδρέας. «Καλέ εκεί δεν έχουν φασαρίες;» αναρωτήθηκε η Τούλα. «Σιγά τα ωά. Είναι πολιτισμένος λαός οι Ισπανοί» ανταπάντησε ο Ανδρέας. «Καταλανοί, Ανδρέα μου. Καταλανοί. Μη και σε ακούσουν να τους λες Ισπανούς, την έβαψες» του υπενθύμισα εγώ χαιρέκακα. Το ιδιότυπο αυτό πινγκ-πονγκ συνεχίστηκε για λίγο ακόμα μπροστά στην πόρτα του ασανσέρ εωσότου ακούσαμε κάτι «καντήλια» τύπου «γαϊδούρια είμαστε εμείς οι επάνω να περιμένουμε το ασανσέρ; Αφήστε την πόρτα ρε μην αρχίσω τίποτα Χριστούληδες. Και άλλα τέτοια ελληνικά και όμορφα». Έτσι έγιναν τα πράγματα, έτσι και πέρασαν χωρίς να μάθουμε τίποτα άλλο για το ταξίδι του ζεύγους Αβαλισάκη. Φυσικά πριν λίγες ημέρες επέστρεψαν αλλά δεν τους είδε ανθρώπου μάτι στην πολυκατοικία μας. Κλειδώθηκαν; Αποφάσισαν να καλογερέψουν; Ένας θεός ξέρει. Ώσπου ήρθε η 9η Οκτωβρίου και αναρτήθηκαν πρωί-πρωί στον πίνακα ανακοινώσεων της εισόδου τα κοινόχρηστα. Πανικός. Ορυμαγδός και χλαπαταγή. Φωνές και βρισίδια άνευ προηγουμένου. Καταβαίνω άρον-άρον στην είσοδο με την τσίμπλα στο μάτι και τις πυτζάμες μου ακολουθούμενος από την μπικουτιφορούσα Τούλα στο κατόπιν μου. Ο κύριος Ανδρέας είχε ξαπλαρωθεί στο πλατύσκαλο κρατώντας σφιχτά την επίσης κορδωμένη δίπλα του Μερόπη, φωνάζοντας λευτεριά κι ανεξαρτησία στον δεύτερο όροφο. «Τι έγινε χριστιανοί;» φώναξα εν εξάλλω την ώρα που ο Αμπάς ο ιρακινός, που μένει στο ισόγειο, με στραβοκοίταξε. «Δε θέλει να πληρώσει ο κ. Αβαλισάκης τα κοινόχρηστα» είπε η κυρία Ματούλα του τρίτου χτυπώντας επανειλημμένως το δέξι της πόδι στο πάτωμα ενόσω είχε το αριστερό της χέρι στη μέση. «Πάλι τα ίδια κύριε Ανδρέα;» τον ρώτησα κατεβαίνοντας επίπεδο για να τον πλησιάσω τόσο σωματικώς όσο και μεταφορικώς. «Ξυπνήσανε οι λαοί Κλέωνα! Δεν μπορεί σε ολόκληρη την Καταλονία να ζητούν ελευθερία κι εμείς εδώ να υπομένουμε τον ζυγό των κοινοχρήστων. Αυτοδιάθεση στους απανταχού εγκλωβισμένους της Βαρκελώνη;, της Σκωτίας, του Κοσσόβου και των Νήσων Φερόες». «Καλά τι δουλειά έχουν όλοι αυτοί με τα κοινόχρηστα. Πας καλά Ανδρέα μου; Το καταστατικό άλλα λέει, το ξέχασες ή μήπως όχι; Και τα νησιά Φερόες πώς και σου ήρθαν στο μυαλό; Έχω να τα ακούσω από τότε που μας έριξαν κάτι γκολάκια εντός και εκτός έδρας» τον ρώτησα μπας και βγάλουμε καμιά άκρη. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή ο Ανδρέας Αβαλισάκης σηκώθηκε από την ξαπλαδούρα του, έπιασε το χέρι της συμβίας του Μερόπης, το τέντωσε μαζί με το δικό του σε στυλ αλά Τσε Γκεβάρα, και αναφώνησε: «Και το Σύνταγμα της Ισπανίας επίσης λέει πολλά αλλά εμείς οι καταπιεσμένοι θα τα αλλάξουμε όλα. Και καταπιεστικά συντάγματα και καταπιεστικά κοινόχρηστα. Και για να τελειώνουμε μια και καλή ανακηρύσσω ανεξάρτητη επικράτεια και ελεύθερη από τις δεσμεύσεις της άθλιας πολυκατοικίας αυτής, το διαμέρισμά μου, αυτό του 2ου ορόφου». Ήταν τα τελευταία λόγια που είπε. Τρεις νοσοκόμοι τους βούτηξαν και ντουγρού για την Α΄ Ψυχιατρική του Αιγινητείου που εφημέρευε.

Τον έφαγε τελικά η Καταλονία τον έρημο τον Ανδρέα Αβαλισάκη και την Μερόπη του. Όπως πολύ φοβάμαι θα φάει και την Ισπανία. Και πολύ πιθανόν και το κεφάλι της. Όχι ότι δεν έχουν δικαίωμα να κάνουν αυτό που θέλουν ως λαός. Το έχουν κι αυτοί και όλοι μας, αλλά αυτό το «divide et impera» δηλαδή το «διαίρει και βασίλευε» πολύ άσχημα μου βρωμάει εσχάτως. Μα πάρα πολύ όμως! 

 

του  ΘΑΝΑΣΗΣ ΣΤΑΥΡΟΠΟΥΛΟΣ

Ετικέτες Άρθρου

Για να σχολιάσετε το άρθρο και να βαθμολογήσετε, συνδεθείτε ή εγγραφείτε στο MyReview.gr

Σχόλια (0)

BEST 5 ΚΟΙΝΩΝΙΑ
Νέο Video ΚΟΙΝΩΝΙΑ
Ειδήσεις