• Βρίσκεστε Εδώ
  • Reviews
  • ΚΟΙΝΩΝΙΑ
  • Ο κ. ΚΛΕΩΝΑΣ ΚΙ Ο ΚΟΥΛΗΣ
Ημερομηνία: 09:27 07/08

Ο κ. ΚΛΕΩΝΑΣ ΚΙ Ο ΚΟΥΛΗΣ

Βαθμολογία Συγγραφέα
1 2 3 4 5
Βαθμολογία (10/10)

(όπως δημοσιεύθηκε στο www.ezy.gr στις 29/06/2012)

Ένας απλός, μελωδικός ήχος μού άνοιξε τα νυσταγμένα μάτια μου χτες το πρωί. Ίσα που πρόλαβα να καταλάβω ότι το ξυπνητήρι χτυπούσε. Ήμουν τόσο βυθισμένος σ’ ένα όνειρό μου, που δεν κατάλαβα ότι ήδη είχε ξημερώσει. Η Τούλα από νωρίς όρθια, σφουγγάριζε, τίναζε, μαγείρευε και όλα αυτά που «υποχρεούται» να κάνει ως γνήσια ελληνίδα νοικοκυρά. Ήπια το καφεδάκι μου, χάζεψα λιγάκι τις πρωινές τηλεφημερίδες, και αποφάσισα ότι είναι καλύτερα να βγω έξω για μια μικρή βόλτα στη γειτονιά, απ’ ότι να τους ακούω στην τηλεόραση και να μου μαυρίζουν την ψυχή.

Δεν ξέρω αν συμβαίνει συχνά σε εσάς να νοιώθετε έτσι χωρίς λόγο, καλά. Απλά καλά, και μπορώ να πω και κομμάτι ευτυχείς. Είχα μια έντονη και απεριόριστη ευδιαθεσία που κι εγώ ο ίδιος στ’ αλήθεια παραξενεύτηκα. Γιατί σκέφτηκα κάποια στιγμή νοιώθω έτσι; Κοινόχρηστα, απλήρωτα. Δ.Ε.Η., απλήρωτη. Στεγαστικό, με περιμένουν για τον διακανονισμό στην τράπεζα. Γιατί χαίρομαι λοιπόν, αναρωτιόμουν. Προς τι όλη αυτή η «ευτυχία»; Δεν έδωσα απάντηση φυσικά. Και γιατί να δώσω άλλωστε, νομίζω ότι ο καθένας μας έχει το δικαίωμα μέσα σε αυτή τη λαίλαπα που ζούμε να απολαμβάνει στιγμές, ψήγματα, και μικρές δόσεις αισιοδοξίας. Ίσως αυτό να είναι τελικά και το ζητούμενο. Έτσι χωρίς τίποτα, χωρίς λόγο κι αφορμή, απλά να είσαι καλά. Αλλά καμιά φορά, τι καμιά φορά σχεδόν πάντα, κάτι ή κάποιος σου χαλάει την ομορφιά της στιγμής που ζεις. Έρχεται που λέτε στη στιγμή ή μάλλον στο millisecond, που μας έλεγε κι ο καθηγητής της φυσικής στο σχολείο, η απόλυτη ανατροπή των πάντων. Μίνα, έναν διπλό σκέτο ελληνικό, είπα στη κοπέλα της καφετέριας που πίνω εσχάτως τον καφέ μου, καθότι το καφενείο έκλεισε ή μάλλον μετετράπει σε cafe “BEAUTIFUL”. Τέτοιες ομορφιές η γειτονιά μου! Παίρνω μια εφημερίδα, αθλητική φυσικά, άλλωστε τίποτα άλλο δεν κυκλοφορεί εκεί μέσα, κι αρχίζω να διαβάσω την υποτιθέμενη πορεία για νταμπλ, της ομάδας μου του Παναθηναϊκού. Γυρίζω μια-μια τις σελίδες και με την άκρη του ματιού μου βλέπω τα οπίσθια της Μίνας την ώρα που σέρβιρε τους άλλους πελάτες. Σκέψεις πέρασαν από το μυαλό μου, μια αναταραχή προέκυψε στον «εσωτερικό, χαμηλό» μου κόσμο, κι όταν ήρθε η ώρα να φέρει και τον δικό μου καφέ, καθώς μου τον σέρβιρε, μπήκε στο μαγαζί ο Κούλης. Με το που πατάει το πόδι του και λέει καλημέρα, όλος ο καφές, αχνιστός, καυτός και μυρωδάτος πέφτει στον καβάλο μου. Πάει κι η αναταραχή, πάνε όλα. Η Μίνα δυστυχώς χειροτέρεψε τα πράγματα αρχίζοντας να με σκουπίζει στο ακριβώς εκείνο σημείο του χυμένου καφέ. Δίνω ένα σάλτο από την καρέκλα, ρίχνω κάτω ό,τι υπήρχε και δεν υπήρχε στο τραπέζι, και έτσι ατσούμπαλος που είμαι πέταξα στο πάτωμα φαρδιά-πλατιά και τη φουκαριάρα τη Μίνα. Πώς ρε γαμώτο εκεί που πάνε όλα καλά, στο τέλος όλα στραβώνουν, όλα γίνονται γης Μαδιάμ και καταστρέφεται η όποια όμορφη στιγμή, ποτέ δεν το κατάλαβα. Τέλος πάντων το όλο ζήτημα δε συμβαίνει πρώτη φορά και μάρτυρές μου όλοι οι θαμώνες του καφέ ότι όταν μπαίνει κάπου ο Κούλης γίνεται χαλασμός κόσμου. Τώρα θα μου πείτε είσαι προληπτικός, είσαι αναχρονιστικός και πιστεύεις σε πράγματα που ίσχυαν τον Μεσαίωνα. Δεν ξέρω τι άλλο να πω ή να σκεφτώ αλλά μερικοί άνθρωποι, και ναι το ασπάζομαι αυτό, είναι κάπως φορτισμένοι με αρνητική ενέργεια. Γιατί έπρεπε τη στιγμή που απολάμβανα έστω κι έτσι, τη Μίνα να λουστώ πατόκορφα τον καφέ; Γιατί να μου χαλάσει ένα τόσο όμορφο πρωινό ξεκίνημα; Γιατί να γίνω ρεζίλι με το παντελόνι βρεγμένο και τη Μίνα στα πόδια μου μπρούμυτα; Γιατί; Αλλά τι γιατί; Ο Κούλης το τέρας, φταίει. Ο Κούλης που πήγε προχθές στο Αττικό Νοσοκομείο να πάρει τη μάνα του και στράβωσε για 40 μέρες τον Αντωνάκη. Ο Κούλης που δούλευε στην Εθνική Τράπεζα κλητήρας, και τις προάλλες που πήγε και πήρε τη σύνταξή του μας είπε «τους έριξα μια μούντζα, που σηκωτούς να τους πάρουν από κει μέσα» κι έπιασε η κατάρα του κι έφαγε και τον καημένο τον Ράπανο. Ο Κούλης που την ημέρα που παντρεύτηκε έγινε το πραξικόπημα της Χούντας. Ο Κούλης που μάς ανακοίνωσε όταν πήγε για πρώτη φορά διακοπές στο εξωτερικό, ότι θα πήγαινε στη Νέα Υόρκη εκείνον τον Σεπτέμβρη του 2001. Ο Κούλης, ο Κούλης, ο Κούλης ο κατσικοπόδαρος, αυτός φταίει για όλα τα δεινά μου και μάλλον και όλης της Ελλάδας. Τσαντίστηκα, αφήνιασα, τον έβρισα, ρωτώντας με φυσικά και με μεγάλη απορία το γιατί, κι έφυγα για το σπίτι. Μπαίνω, σαν κατουρημένος με βλέπει κι η Τούλα σ’ αυτό το χάλι, μού στήνει κι έναν καυγά από πάνω. Λες και το είχε μυριστεί η ρουφιάνα! Καλά βρε Κλέωνα, μου λέει σε τόνο ειρωνικό και στραβώνοντας το στόμα της κατά το ήμισυ. Πού είχες τα μάτια σου κι έγινες έτσι χάλια; Άσε με κάτω κι εσύ! Πού είχα τα μάτια μου! Πού να τα είχα; Εφημερίδα διάβαζα, της είπα προσπαθώντας να κρύψω την ένοχη ματιά μου, γιατί πανάθεμά την με διαβάζει σαν ανοιχτό βιβλίο. Για κοίτα με στα μάτια και πες μου τι έγινε, μου λέει τη στιγμή που έβγαζε την κουτάλα από τη σάλτσα της μακαρονάδας. Κι εκείνη τη στιγμή ευτυχώς για εμένα, γιατί αλλιώς θα καταλάβαινε με μιας τη ματιά μου στον πισινό της Μίνας τι στο καλό όλα τα βλέπει πια, λέω τη μαγική λέξη που με γλύτωσε. Μπήκε Τούλα μου την ώρα εκείνη ο Κούλης στην καφετέρια! Αμ πες μου έτσι βρε αγάπη μου. Τώρα μάλιστα. Τώρα όλα δικαιολογούνται. Είπα κι εγώ, αφού εσύ είσαι τόσο προσεχτικός, πως κι έγινες έτσι μούσκεμα! Αλλά τώρα ναι, τώρα βεβαίως, ο Κούλης βεβαίως και σε πιστεύω. Σημάδι Κλέωνα, σημάδι φανερό. Σε στραβοκοίταξε το βαφτιστήρι του επίτιμου! Τώρα ναι, σε πιστεύω. Ο επίτιμος Κλέωνα αυτός παιδί μου αυτός, τους έφαγε όλους. Φως φανερό. Ο επίτιμος, τι ψέμματα είναι πια τόσες συμπτώσεις! Ψέμματα είναι! Αποκλείεται σου λέω!

του ΘΑΝΑΣΗΣ ΣΤΑΥΡΟΠΟΥΛΟΣ

 

Ετικέτες Άρθρου

Για να σχολιάσετε το άρθρο και να βαθμολογήσετε, συνδεθείτε ή εγγραφείτε στο MyReview.gr

Σχόλια (0)

BEST 5 ΚΟΙΝΩΝΙΑ
Νέο Video ΚΟΙΝΩΝΙΑ
Ειδήσεις