• Βρίσκεστε Εδώ
  • Reviews
  • ΚΟΙΝΩΝΙΑ
  • Ο κ. ΚΛΕΩΝΑΣ ΚΑΙ Ο «ΑΣΤΕΙΟΣ»
Ημερομηνία: 12:33 17/07

Ο κ. ΚΛΕΩΝΑΣ ΚΑΙ Ο «ΑΣΤΕΙΟΣ»

Βαθμολογία Συγγραφέα
1 2 3 4 5
Βαθμολογία (10/10)

Μα πέρασε τόσος καιρός που είχα να σας δω, που ειλικρινά σας επιθύμησα. Τι να κάνουν αυτές οι βασανισμένες ψυχές αναρωτιόμουν; Πώς να περνάνε όλον αυτόν τον καιρό της υπέροχης ελληνικής κρίσης, αναρωτιόμουν επίσης. Μ’ εμένα δεν άλλαξαν και πολλά. Σχεδόν τίποτα. Τα ίδια όπως τα ξέρατε. Εκτός φυσικά που μειώθηκε η σύνταξη, κι άλλο. Και το επικουρικό βεβαίως-βεβαίως. Και κάτι εισφορές που μου είπαν ότι πρέπει να τις πληρώσω καθότι ξεχασμένες σε ένα συρτάρι του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους. Α, και μια αύξηση στα φάρμακα και μία στις τιμές και άλλη μία στα ασφάλιστρα. Και κάτι ψιλά για το σπίτι. Ξέρετε ΕΝΦΙΑ, τέλη, φόροι, κλπ κλπ. κλπ. Τα ίδια που λέτε. Και η Τούλα μου καλά είναι κι αυτή. Ευχαριστώ για το ενδιαφέρον σας. Μεγαλώσαμε λίγο βλέπετε και βαρύναμε όσο να πεις. Αλλά γενικά καλά. Πολύ καλά. Δόξα σοι ο Θεός! Τρομάρα μας. Και μια και είπα Θεός, η Αθανασούλα. Ναι, ναι η μητέρα. Όχι δεν πέθανε. Αλλά κοντεύει να πεθάνει εμάς. Γιατί; Τι γιατί; Ακούστε και βγάλτε συμπέρασμα.

Ξημέρωσε η ημέρα της 06ης Ιουλίου όμορφη, ολόλαμπρη, υγρή και θερμοπληκτούσα έως ξεπετσιάσματος. Καλοκαίρι θα μου πείτε τα έχει αυτά τούτη η εποχή του χρόνου. Ορθώς τα έχει και καλά κάνει και τα έχει. Αλλά όταν τα έχει και η θερμοκρασία κοντεύει να περάσει αυτή της Λιβύης, κατά Σαχάρα μεριά, ο σώφρων κόσμος κάθεται σπιτάκι του. Δε βγαίνει έξω στις ρούγες και τα σοκάκια. Βάζει ανεμιστήρες, βάζει το κλιματιστικό στους -10οC, κλειδαμπαρώνεται με κατεβασμένα ρολά και τέντες, τρώει ελαφριά γεύματα και πίνει μπόλικο νεράκι. Αυτά πρέπει να κάνει ο λογικός και μυαλωμένος πληθυσμός. Εμείς όμως όχι. Εκεί, ανάποδα. Η δική μου οικογένεια το στραβό κι αντίθετο να πάει να κάνει. Και πρώτη και καλύτερη η μητέρα. Ναι, ναι αυτή η λαίλαπα της ζωής μου. Και δεν είναι ότι παίρνει μόνη της τις πρωτοβουλίες, όχι. Παρασέρνει και την άμυαλη την Τούλα και τότε δημιουργείται μια ιστορία με πολύ αγωνία, σασπένς, τρόμο και περισσότερο άγχος. Για μένα φυσικά. Για ποιον άλλον! Και εξηγούμαι. Η 06η Ιουλίου από μόνη της δεν έχει τίποτα το επιλήψιμο. Μια καθώς πρέπει ημέρα του Θεού είναι. Αλλά ο καλός Θεούλης ή για να είμαι δικαιότερος, γιατί το άδικο δεν το θέλω, η Εκκλησία μας αποφάσισε εκείνη την ημέρα να την αφιερώσει στη μνήμη του Αγίου Αστείου. Δεν είναι καθόλου μα καθόλου αστείο και σοβαρολογώ. Όντως τότε εορτάζει ο Άγιος Αστείος ή Αστίος ο οποίος τύγχανε να είναι επίσκοπος Δυρραχίου, πόλη της τωρινής Αλβανίας φυσικά. Και ως γνήσιος χριστιανός ορθόδοξος, εμαρτύρησε. Και καλά ως εδώ. Ούτε ο πρώτος, ούτε ο τελευταίος είναι. Και αφού εμαρτύρησε· κατόπιν άγιασε. Και εφόσον και αφού άγιασε πρέπει το σεβαστό εκκλησίασμα να του αποδίδει τιμές και τα τοιαύτα. Ε λοιπόν για τα τοιαύτα πρόκειται. Έρχεται που λέτε φουριόζα το πρωί η μαμά Αθανασούλα και μου το φέρνει λάου-λάου. «Κλέωνά μου, μεγάλη γιορτή σήμερα. Του Αγίου Αστείου, βοήθειά μας! Κι ο παπά-Λάμπρος είπε ότι φέρνουν σήμερα τα οστά του στην ενορία μας. Ξέρεις για προσκύνημα. Πρέπει να πάμε. Ε, Τούλα δεν πρέπει;». Η Τούλα έγνεψε καταφατικώς και αποσύρθηκε με κατεβασμένο το κεφάλι στα ενδότερα. Αν ήθελε ας διαφωνούσε με τη μαμά Αθανασούλα. «Ώστε φέρανε τα οστά μητέρα!». «Ναι αγόρι μου. Τέσσερα, βοήθειά μας. Σε διαφορετικές λάρνακες παρακαλώ το καθένα. Ένα μικρό πολύγωνο, το δεξί κεφαλωτό, το αριστερό αγκιστρωτό, αυτά απ’ τα χεράκια του, κι ένα άνω σφυρό από το πόδι του αγίου». «Το αριστερό ή το δεξί μητέρα;» ερώτησα βλακωδώς. « Μα τι ερωτήσεις είναι αυτές που κάνεις! Δεν ξέρω Κλέωνα. Πάντως άγιο οστό είναι απ’ όπου κι αν είναι» είπε η Αθανασούλα κάνοντας τον σταυρό της τρεις φορές την ώρα που έβγαινε η Τούλα σημαιοστολισμένη προκειμένου να παρευρεθεί στην υποδοχή των ιερών λειψάνων, μεσούντος του θέρους και του καύσωνος. «Δε θα αργήσουμε Κλέωνα κάνει και ζέστη σήμερα», είπε χαμηλόφωνα η Αθανασούλα και επανέλαβε τα ίδια ακριβώς λόγια και η Τούλα· σχεδόν ψιθυριστά. Η ώρα όμως περνούσε και το «δεν θα αργήσουμε Κλέωνα» ηχούσε στ’ αυτιά μου ανησυχητικά και κυρίως επικίνδυνα. Μη έχοντας τι άλλο να κάνω άνοιξα την τηλεόραση, τι το ήθελα ο έρμος, να παρακολουθήσω τα τεκταινόμενα αυτού του τόπου. Κάνοντας την προσφιλή μου συνήθεια, αυτή του zapping δηλαδή, βλέπω στην οθόνη περιοχές και πρόσωπα οικεία και πολύ γνωστά. Η δημοσιογράφος σε απευθείας σύνδεση με την ενορία μας, καταϊδρωμένη και ασθμαίνουσα, προσπαθούσε να πει τα ανείπωτα. «Κοσμοσυρροή στην ενορία του Αγίου Νικήτα για την υποδοχή των ιερών λειψάνων του Αγίου Αστείου. Εντάσεις και παρεξηγήσεις έχουν δημιουργηθεί στο εκκλησίασμα από τον συνωστισμό και τη ζέστη και όχι μόνο». Κοίτα να δεις κόσμος και ντουνιάς, σκέφτηκα. Ε λοιπόν δεν του τα είχα τα οστά του Αγίου Αστείου να είναι τόσο διάσημα και περιζήτητα. Δεν πρόλαβα να τελειώσω τη σκέψη μου και η κάμερα έκανε ένα ζουμ στο πλήθος στοχεύοντας μια ομάδα ανθρώπων. Καμιά τριανταριά από δαύτους είχαν εμπλακεί σε έναν καυγά με μια μαυροντυμένη θεούσα να φωνάζει νομίζω κάτι για σφυριά κι αμόνια. Το πλάνο σταθεροποιήθηκε, η εικόνα καθάρισε και η Αθανασούλα πρωταγωνίστησε και πάλι. Είχε αρπάξει έναν φουκαρά παπά από το μούσι και φωνάζοντας τον πηγαινοέφερνε πέρα-δώθε. «Το άνω σφυρό. Γιατί δε φέρατε το άνω σφυρό του αγίου. Εγώ είμαι χριστιανή παπά μου! Τι θα προσκυνήσω τώρα εγώ ε; Μόνο τα τρία κόκκαλα από το χέρι του; Θέλω και πόδι η χριστιανή. Μας υποσχεθήκατε το άνω σφυρό του ποδιού του· γιατί δεν μας το φέρατε; Πού είναι το οστό παπά; Θέλω να προσκυνήσω το άνω σφυρό τώρα». Η Τούλα προσπαθούσε να την ηρεμήσει. Ο κόσμος την πήρε πρέφα κι άρχισε να φωνάζει αγεληδόν, ΤΟ ΣΦΥΡΟ, ΤΟ ΣΦΥΡΟ! Του παπά του σχίστηκε το ράσο από το ταρακούνημα αποκαλύπτοντας τα δικά του ιερά και όσια. Κι εντέλει η Αθανασούλα σωριάστηκε, από τη ζέστη και την ένταση, φαρδιά-πλατιά. Λίγο αργότερα ήρθε και το 166 και την πήρε σηκωτή για τον Ευαγγελισμό, μεγάλη κι αυτουνού η χάρη.

Στην αρχή ανησύχησα. Μετά εκνευρίστηκα. Αργότερα θύμωσα. Στο τέλος όμως το είδα πιο ψύχραιμα. «Άγιε μου Αστείε, δοξασμένο τ’ όνομα σου και τα οστά σου, κάνε όλο αυτό να είναι το τελευταίο που ζω. Δώσε της Αθανασούλας μια ψευτοπαράλυση, ένα γερό πιάσιμο, ένα νευροκαβαλίκεμα έστω, κάτι λίγο να ησυχάσουμε κομμάτι». Αυτά ζήτησα από τον Άγιο κάνοντας τον σταυρό μου. Και να ξέρετε θα με ακούσει εμένα ο Άγιος Αστείος γιατί εγώ είμαι χριστιανός και μπορεί να μην πιστεύω στα οστά αλλά πιστεύω στα θαύματα. Αλήθεια πιστεύω, όχι έτσι στ’ αστεία που λένε.

 

του ΘΑΝΑΣΗΣ ΣΤΑΥΡΟΠΟΥΛΟΣ

Ετικέτες Άρθρου

Για να σχολιάσετε το άρθρο και να βαθμολογήσετε, συνδεθείτε ή εγγραφείτε στο MyReview.gr

Σχόλια (0)

BEST 5 ΚΟΙΝΩΝΙΑ
Νέο Video ΚΟΙΝΩΝΙΑ
Ειδήσεις